Yıl:2016   Sayı: 9   Alan: Çocuk Gelişimi  

Zeliha YAZICI
ERKEN ÇOCUKLUK DÖNEMİNDE SOSYAL YALNIZLIK
 
Çocuğun aileden okula geçişi, okul ortamına ve özellikle kendi akran grubuna uyuma ihtiyaç duyduğu kritik bir süreçtir. Okuldaki çocukların hepsi sosyal ilişkiler yoluyla akranlarıyla tatmin edici bir ilişki kuramayabilir. Sosyal uyum sürecindeki bir çocuğun akranlarıyla tatmin edici bir ilişki kurabileceğine ilişkin güvenilirliği sahip olması sosyal doyum seviyesiyle benzerlik göstermektedir. Okulda tatmin edici akran ilişkileri kurmada yaşanan zorluk çocuklar arasında yalnızlığın gelişiminde çok önemli bir faktördür. Çocukların ilgileri ve duygusal hayatlarıyla ilgili oldukça az şey bilindiği için çocuklarda yalnızlık olgusu başlı başına bir araştırma gerektirir. Bu yüzden, bu çalışma okulöncesindeki çocuklar arasındaki sosyal yalnızlık duygusunun belirlenmesi amacıyla tasarlanmıştır. Antalya’da bulunan devlet anaokullarından 130 çocuk, araştırmanın örneklemini oluşturmuştur. Veri toplama aracı olarak, araştırmacı tarafından hazırlanmış kişisel bilgi formu ve Cassidy ve Asher (1992) tarafından geliştirilen ve Yazıcı, Duyan ve Gelbal (2013) tarafından Türkçeye adapte edilen 60-72 Aylık Çocuklar İçin Yalnızlık ve Sosyal Memnuniyetsizlik Ölçeği kullanılmıştır. Araştırmanın istatistiksel analizi için değişkenlerin yapısına ve verilerin özelliklerine uygun olacak şekilde parametrik ve parametrik olmayan istatistiksel yöntemlerden faydalanılmıştır. Araştırma sonucunda, 5-6 yaş çocuklarının neredeyse yarısının okulda sosyal yalnızlık ve sosyal doyumsuzluk yaşadığı belirlenmiştir. Ayrıca, kardeş sayısı, cinsiyet ve aile yapısının çocukların sosyal yalnızlık düzeylerinde etkili olan değişkenler olduğu belirlenmiştir.

Anahtar Kelimeler: Yalnızlık, Sosyal Yalnızlık, Sosyal Doyum, Sosyal Gelişim

Doi: 10.17359/ACED.2016921878

SOCIAL LONELINESS IN YOUNG CHILDREN
 
The transition of a child from the family to school is a critical process where the child needs a serious adjustment at school environment especially with his peer group. Not all the children at school could form a satisfactory relationship with their peers through social interactions.In the process of social adjustment, a child’s credibility to form a satisfactory relationship with his peers resembles the level of social satisfaction he has. Difficulty in forming satisfactory peer relationship at school is a crucial factor for the development of loneliness among the children.The phenomenon of loneliness in children merits investigation is its own right since relatively little is known about the concern and emotional lives of children. This study, therefore, was designed to identify the feeling of loneliness among the in preschool. About 130 children of a public preschool (in Antalya) have been chosen as respondents for this study. A questionnaire was developed to assess loneliness and social dissatisfaction among children in preschool.The questionnaire was formatted into two different sections. For the first section of the questionnaire, sixitems were focused on children’s background (i.e., gender, age, parent’s background, child’s levelof education at preschool and number of friends at school).The second section of the questionnaire contained Turkish adopted version of Loneliness and Social Dissatisfaction Questionnaire by Yazıcı, Duyan and Gelbal (2013) . The original 24-item Loneliness and Social Dissatisfaction Questionnaire designed by Asher, et al. (1984), as modified by Cassidy & Asher (1992) were being used in the present study. Statistical methods, which are suitable for the features and structures of variables as parametric and non-parametric, are used for statistical analysis of the research. In this study, it is found that nearly half of 5-6 year olds suffer from social loneliness and dissatisfaction at school. Moreover, it is stated that siblings, gender and structure of family have also significant roles on loneliness among children.

Keywords: Loneliness, Social Dissatisfaction, Preschool, Social Interaction

Doi: 10.17359/ACED.2016921878

Tam Metin